Ludzie z pasją - Anna Wytych-Wierzgacz

 

 

Małgorzata Pecold

Anna Wytych-Wierzgacz

Czym dla Ciebie jest taniec?
W pewnym momencie mojego życia stał się dla mnie sposobem na życie. Z początku był formą zabawy, lecz kiedy skończyłam szkołę zaczęłam myśleć o nim zdecydowanie poważniej. Zaczęłam się dokształcać, zadawać sobie różne pytania i w pewnym momencie zorientowałam się, że tym chcę się zajmować zawodowo. Byłam tancerką, zostałam nauczycielką tańca i zaczęłam się zastanawiać nad metodyką nauczania i wciąż zastanawiałam się (i w sumie robię to do dzisiaj)czym jest taniec i gdzie go szukać? Dla mnie jest formą ruchową, której ucząc się i ucząc innych sama poszukuję. Ćwiczenia i kształty ruchowe narzucają sposoby pracy z ciałem, z innymi ludźmi, nawet układ zadań codziennych dla mnie i moich uczniów. Tak zwany taniec współczesny jest dla mnie sposobem na życie codzienne, które także staje się inspiracją do tworzenia, jest sposobem myślenia o świecie, o ludziach, niesamowicie pobudza wyobraźnie i kreatywność.

Jak wyglądały Twoje pierwsze kroki nauki tańca?
Zaczęłam tańczyć jako dziecko i wówczas trafiłam do Domu Kultury, gdzie pracownię taneczną prowadził Witold Jurewicz. Na początku były to zabawy naczynioworuchowe, a nawet wokalne. Jednak skład zespołu był w miarę stały, praca szła do przodu i zaczęły się pierwsze próby tworzenia spektakli. Bardzo chcieliśmy i robiliśmy wszystko o co prosił choreograf. W pewnym momencie z takiej dziecięco-młodzieżowej grupy taneczno-zabawowej w 1991 roku utworzył się zespół Alter.

Co zmienił Alter w Twoim życiu?
Zaczęliśmy poważniej do sprawy podchodzić. Pracowaliśmy codziennie (czasem także zawalając szkołę) jeździliśmy na warsztaty, pracowaliśmy także z nauczycielami którzy przyjeżdżali do nas z innych ośrodków tanecznych w Polsce. Nasze choreografie były coraz bardziej zaawansowane technicznie i tematycznie. Wówczas (to już prawie dwadzieścia lat temu)zaczął się odbywać corocznie festiwal w Centrum Kultury i Sztuki w Kaliszu, na którym zdobyliśmy kilka nagród. Regularnie występowaliśmy w całej Polsce, a także na kilku scenach za granicą. Zdobyłam wówczas dużo doświadczenia ruchowego i scenicznego. Do dziś mam wielu przyjaciół, z którymi razem tańczyłam, także tam poznałam mojego męża.

A teraz?
Teraz idę, a może bardziej szukam swojej drogi artystyczne, której ważnym początkiem było zatańczenie w spektaklu „Trzcina” w choreografii Tomasza Wierzgacza.

Studiowałaś przez rok w Paryżu jak wspominasz ten czas?
Studiowałam na wydziale Sztuk Scenicznych Uniwersytetu Paryskiego, gdzie jednym z kierunków był właśnie Taniec. Przez rok mieszkałam na miejscu. Następne lata – czyli okres studiów magisterskich dojeżdżałam na wybrane zajęcia. To była dla mnie wielka przygoda. Udało mi się zdobyć na ten roczny wyjazd stypendium rządu francuskiego, co bardzo ułatwiło mi życie i mogłam skupić się na nauce, czytaniu, pisaniu, no i zwiedzaniu Paryża. Mieszkałam w Cité des Arts – takim akademiku dla artystów…poznałam tam wielu kolorowych ludzi – z kilkoma do dziś utrzymuję kontakty.

Czego się nauczyłaś, jeżeli chodzi o taniec przez ten rok?
Wydział w Paryżu jest bardziej teoretyczny, naukowy – nie jest to szkoła dla tancerzy, ale mieliśmy także dużo zajęć praktycznych, którym zawsze towarzyszyły dyskusje, wykłady, pisanie i czytanie tekstów, obserwacje. To połączenie było dla mnie dużą nowością, ponieważ wcześniej w taki sposób o zajęciach ruchowych i o pracy z ciałem nie myślałam. Większość zajęć – także teoretycznych – filmy, wykłady, czytanie – odbywała się na sali tanecznej gdzie nie było stołów ani krzeseł, gdzie wszyscy byli w pozycjach leżących, czy siedzących. Było to dla mnie zetknięcie się z zupełnie innym niż w Polsce sposobem studiowania. Miałam dostęp do biblioteki, do mediateki z pozycjami o tańcu, czego wówczas w Polsce za wiele nie było. Zdobyłam tam dużo wiedzy, którą staram się wykorzystywać w swojej dzisiejszej pracy.

Co sądzisz o Paryżu i Francuzach?
W Paryżu jest bardzo dużo turystów, miasto jest bardzo zaanimowane. Nawet zimą skwery, kawiarenki, są pełne ludzi. Czas w Paryżu to dla mnie również bardzo fajne spotkania, obserwacja tam mieszkających ludzi ich zachowań, przyzwyczajeń, charakterów. No, a Paryż jest piękny i nawet, gdyby się było tam samemu to człowiek nie czuje się samotny. Miałam takie miejsca do których bardzo lubiłam chodzić i takie ulubione do spacerowania ulice. To było wspaniałe miejsce na roczne studiowanie, ale mieszkać na zawsze bym tam nie chciała.

W Studium Animatorów Kultury w Kaliszu istnieje specjalność Taniec Współczesny. Co możesz nam o nim opowiedzieć?
Specjalność “Taniec współczesny” pojawiła się w Studium piętnaście lat temu. Wcześniej była tylko specjalizacja teatralna. Zajęcia praktyczne prowadzą tutaj specjaliści różnych technik tańca: Witold Jurewicz (technika ruchu, teoria ruchu, kompozycja i choreografia, anatomia), Jacek Owczarek (taniec współczesny, improwizacja), Paweł Skalski (taniec towarzyski, tańce narodowe), był Radek Stępniak od hip-hopu, którego w tym roku zastąpił Marcin Kulcenty z zajęciami z capoiry, Magda Mazurowska (taniec współczesny). Ja pracuję tutaj ucząc tańca współczesnego, podstaw klasyki i prowadzę szkolny zespół tańca współczesnego Studnia. Każdy z nas przy okazji wprowadzania nowych elementów ruchowych uczy nie tylko ich odtwarzania, ale także metodycznego myślenia na ich temat, zasadności ich wprowadzania, budując tym samym świadomość ciała studentów-tancerzy, przyszłych animatorów i instruktorów – bo właśnie taki jest taniec współczesny- nie zamyka a otwiera, burzy bariery, rozwija wyobraźnię, uczy tolerancji i poszanowania ciała swojego i innych.

Jak wyglądają Twoje zajęcia w Studium?
W ramach swoich zajęć staram się tak komponować ćwiczenia i zadania, żeby pojawiały się tutaj elementy różnych technik, żeby te zajęcia były w jak największym stopniu rozwijające i interesujące, żeby regularnie budowały w studentach świadomość ciała, rozwijały kreatywność i uczyły dyscypliny. Mam również w ramach swoich zajęć taki cykl zajęć, podczas których oglądamy filmy tańca, spektakle taneczne, zarówno polskie jak i zagraniczne. Przy tej okazji opowiadam studentom lub to oni przygotowują referaty o twórcach, tancerzach, zespołach pojawiających się wyznaczonym zakresie tematycznym. Często przeprowadzamy analizę obejrzanego spektaklu bądź filmu o tańcu, po to by na pewne elementy twórcze zwrócić większą uwagę, by przy okazji własnej pracy mieć świadomość procesu twórczego i jego efektów.

Jakie zadania mają studenci na koniec semestru?
Nasi studenci na zaliczenie I, II i IV semestru z zakresu tańca współczesnego muszą przygotowywać swoje własne choreografie solowe albo grupowe, które następnie pokazywane są przed publicznością w warunkach scenicznych. W ramach moich zajęć muszą także samodzielnie przygotować i przeprowadzić zajęcia ruchowe z danej techniki.

Jak powstał zespół taneczny “Studnia”?
W 2003 roku pojawił się pomysł założenia zespołu tanecznego przy Studium. Pod względem organizacyjnym zrealizowany został za sprawą ówczesnego Dyrektora PPSKAK Macieja Grzybowskiego. Miałam pomysły na choreografie, jednak nie zawsze w ramach zajęć był czas na proces twórczy, na próby i błędy, no i na integrację zainteresowanych projektem studentów z różnych grup wynikających z podziałów szkolnych.Na początku myślałam o tworzeniu drobnych choreografii na potrzeby lokalnych imprez szkolnych i miejskich. Następnie spróbowałam realizować chodzące mi po głowie od dłuższego czasu pomysły na nieco ambitniejsze choreografie. Zajęcia zespołu przeznaczone są dla osób które chcą w nich uczestniczyć, którzy chcą iść za moim sposobem myślenia i tworzenia. Chodzi o to, aby ta praca była wzajemną wymianą doświadczeń, wzajemną inspiracją, nauką i poznawaniem. Kiedy już ktoś się na te zajęcia zdecyduje zaczynamy je traktować jako obowiązkowe. Każdego roku staram się stworzyć krótki spektakl, który pokazujemy wszędzie tam, gdzie możemy i gdzie nas zapraszają. Za kilka choreografii zdobyliśmy nawet nagrody w Koninie i Warszawie.Ze względu na czas trwania nauki w naszej szkole każdego roku zespół zmienia swój skład. Co roku jedna grupa odchodzi, ale przychodzi nowa, zdarza się również, że absolwenci biorą udział w naszych przedsięwzięciach tanecznych. Musimy trzymać się pewnych reguł wynikających z programu czy planu zajęć szkoły, ale z drugiej strony mamy z jej strony duże wsparcie, jeżeli chodzi o salę do pracy, sprzęt, kostiumy, stronę finansową, organizację wyjazdów, czy promocję naszej działalności. Wraz z Domem Kultury w Kaliszu co roku w kwietniu organizujemy obchody Międzynarodowego Dnia Tańca, czy pomagamy przy organizacji Festiwalu Tańca Współczesnego Strefa Kontaktu.Prowadzenie zespoły Studnia przynosi mi każdego roku dużo radości i satysfakcji, oprócz oczywiście trudów związanych z procesem twórczym…..ale bardzo się cieszę, że zespół w szkole istnieje.

Jesteś również mamą, Twoja córeczka ma 6lat. Czy jej pasją jest również taniec?
Córka lubi tańczyć i robi to pięknie, ale lubi też rysować, malować, śpiewać, a ostatnio rozpoczęła naukę gry na skrzypcach. Zobaczymy która z działalności stanie się kiedyś jej pasją…

Dziękuję bardzo za wywiad.

Tagi:  Studium Animatorów, Studnia, choreografie, taniec

Ewa 04/11/2011 13:32

Gratuluje osiągnięć i życzę dalszych sukcesów!

Ania 04/11/2011 19:00

Aniu, no masz to COŚ :) Do przodu!!!!!

gos 22/11/2011 20:41

Kochana, Ciepła, Wspaniała Ania! Życzę wielkiego spełnienia wszystkich pomysłów, pragnień, marzeń !!!

Drogi Użytkowniku Portalu Calisia.pl! Zanim opublikujesz komentarz POMYŚL, czy jest on rzeczowy w kontekście artykułu, pod którym chcesz go zamieścić! Czy nie obrażasz kogoś lub nie naruszasz dóbr osobowych innych ludzi? Pamiętaj, że nawet w Sieci nie jesteś anonimowy!

Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników Portalu, za treść których Calisia.pl nie ponosi odpowiedzialności. Portal zastrzega sobie prawo do usuwania obraźliwych wpisów. Jeżeli którykolwiek z komentarzy łamie prawo lub dobre obyczaje, zawiadom nas o tym.